Sayfalar

19 Aralık 2010 Pazar

ALDATILDIM !

Nefesim kesildi... Çünkü o benim nefesimdi. Kalp atışlarım öyle bir arttı ki, boğazımda hissettim nabzımın atışlarını. Ellerim titremeye başladı, dizlerimin bağı çözüldü. Telefonu zar zor tutabilirken elimde, tir tir titrerken ve ecel terleri dökerken öğrenmeliydim gerçeği. Bayılacaktım galiba; ama şimdi hiç sırası değildi. Öğrenmeliydim gerçeği. Aldatıldığımı ondan da duymalıydım emin olmak için. Ne vardı olmasaydı böyle bir şey. Ne vardı yaşamasaydım o anı. "Saçmalama Yeşil" deseydi bana. "Paronayak mısın ya sen?" deseydi yine. Demedi. Kabul etti utanmadan hayatında birinin olduğunu. Üstüne pişkince "ben kimseyi aldatmadım" dedi. İnsan değil miydim yoksa ben. En azından yaşayan bir mahluk olduğum kesindi. Seni aldattım diyemedi cesurca. Çünkü asıl aldattığı kendisiydi. İlk kendini aldattı o. Ben ikinci sıradaydım aldattıklarının listesinde. Saydım ağzıma gelen her şeyi. Daha fazlasını hak etti onlar aslında. Sadece o değildi bu işi yapan çünkü. Yardım ve yataklık edenleri de vardı yanında. Lakin baş suçlu kendisiydi aldatan adamın.

Aldatanım olacağına, katilim olsaydı diye düşündüm önce. Sonra düşündüm ki, aldatırken ikisi de olmuştu aslında. Büyük adam bir taşla iki kuşu vurmuştu böylece. Yapılır mıydı bu benim gibi birine. Oysaki sevmekten ve iyilikten başka bir şey düşünmemiştim onun için. Hak etmemişti o beni.

Dualarımda hep derdim ki; "şayet ayrılacaksak bir gün o ayrılsın benden. Çünkü ben ondan ayrılırsam o çok üzülür." Üzülmeyeceğini hiç düşünmemiştim o saf aklımla. "Ben ona bu kötülüğü yapamam" demiştim. Sonra dedim ki "ben onu ölene kadar hatta öldükten sonra bile bırakmam." Hesaba katmamıştım aldatılacağımı. Çünkü ben hak etmemiştim aldatılmayı. Kimse hak etmezdi ki zaten bu ayıbı, bu acıyı . Ben hayatın en acı duygusunu yaşadım. Aldatıldım! Hem de hiç şüphe etmediğim biri tarafından. Hem de dünyanın en mükemmel insanı sandığım adam tarafından.

Bana yazık ettiler... Bana ayıp ettiler... Beni aldattılar...

Dünyanın en yanlış, en aşağılık şeyini yaptılar. Hata bendeydi belki de. Hak edene, hak ettiğini vereceksin yalnızca. 3kuruşluk adama 5kuruşluk değer verirsen kendini nimetten sayar bu dünyada. Aldattılar lan beni. AL - DAT - TI! beni. Dünyanın en acı şeyini yaşattı bana. Nefes alamıyorum artık. Çünkü o benim nefesimdi.

Gün gelecek ve dönecek devran. İşte o zaman aldatan susacak ve aldatılan konuşacak. Gün gelecek hesap görülecek. Hesap görülmeden bu defter kapanmayacak. Kapandığı zaman bir daha açılmayacak...


- yeşiL -

9 yorum:

cemo dedi ki...

Aslında unutmak bazı insanlara verilebilecek en büyük cezadır.İntikam almayı hıncını çıkarmayı düşünme unut...Öyle sil ki hafızandan siması bile aklında kalmamacasına.

yeşiL dedi ki...

doğru olan senin söylediğin aslında. ama anlayana tabii. benim çektiğim acıları çeksin bu işin içinde olan herkes ve ben bunu göreyim istiyorum. huzur bulamıycam yoksa. yemin ederim iyilikten başka bişey ne düşündüm ne yaptım. o da bunu biliyo zaten. bile bile nasıl yaşatır bunu bana. sonra bide hala beni suçlu göstermeye çalışıyo. aldatıldım ve bunun suçu benim mi yani. her açıdan düşünüyorum ama değilim. o hakettiğini bulmadan ve ben bunu görmeden şahit olmadan ölmek istemiyorum.pişmanlığını göreyim gözlerinde yeter...

cemo dedi ki...

Suçlu sensin tabi sevdin,değer verdin.

yeşiL dedi ki...

evet akıl oldu bu bana ;)

cemo dedi ki...

Boşa dememişler Tecrübe hayat boyu yediğimiz kazıkların toplamıdır diye :)

yeşiL dedi ki...

Ahh Ah! büyük tecrübe oldu malesef ki. Hasta gibiyim sürekli :( İçime öküz oturdu ve kalkmıyo :s ne zaman düzelicem ki ben?

cemo dedi ki...

Sana bağlı çok yakında da olabilir uzun sürebilir de üç vakte kadar diyelim.

yeşiL dedi ki...

yaşayarak öğrenicez bunu da :(

cemo dedi ki...

Maalesef :(